Na przestrzeni dziejów ludzkości zakres postulatów normalizacyjnych środowisk życia osób z wybraną niepełnosprawnością ulegał ewolucji i dowodzi ich jakże dynamicznego oraz postępującego rozwoju. W przeciągu ostatnich lat w naszym kraju normalizacja stała się procesem obejmującym różnego rodzaju działania ukierunkowane na takie kształtowanie warunków życia i rozwiązania pomocowe dla tej grupy osób, by umożliwić im normalne funkcjonowanie i poprawę jakości życia. Warto podkreślić, że aranżowanie godnego życia osobie z niepełnosprawnością wpisuje się w pełni w aktualny w pedagogice specjalnej model postrzegania niepełnosprawności, oparty na prawach człowieka, akcentujący jego niezbywalną wartość, podmiotowość i określone przywileje. Zrozumienie i realizacja tych jakże misyjnych wyzwań poza ułatwieniami w podnoszeniu dobrostanu osób z wybraną niepełnosprawnością wymaga rozbudzania świadomości i kształtowania takich środowisk włączających, które będą przeciwdziałały negatywnych autoschematom stygmatyzującym grupy osób jako „innych”. Dlatego stopniowe wdrażanie postulatywnych założeń oddziaływań normalizacyjnych wobec osób z wybraną niepełnosprawnością jest w dużym stopniu konsekwencją przeobrażeń mentalnych w społeczeństwie. Wielokierunkowe zainteresowanie procesami normalizacyjnymi znalazło również odzwierciedlenie w artykułach prezentowanych w niniejszym, dziewiętnastym numerze Zeszytów Naukowych Pedagogiki Specjalnej. Głos Autorów koncentruje się wokół naukowych argumentów i pragmatycznych zamysłów czy postulatów związanych z aktualnym, zintegrowanym funkcjonowaniem systemu opieki, terapii, rehabilitacji i edukacji dla osób z wybraną niepełnosprawnością w kontekście ich transgresyjnego rozwoju.
dr hab. Katarzyna Plutecka, prof. UKEN